در اينكه نقطه آغاز امتداد نفس « الفى » است در درجات مخارج انسانى ، و بيان تجليات ايجادى در امتدادات نفس رحمانى ، و بيان وحدت حقيقى و وجود اضافى و سريان نفس رحمانى در حقايق افراد موجودات ، و عين كل گرديدنش - با پوشيده شدنش در ماهيات آنها - . 10 در بيان تجلى نورى و وجود مطلق و رقيقهء عشقى و كيفيت و انگيزهء خلقت مر حق تعالى را . 11 در بيان اينكه نفس رحمانى خمير مايه و مادهء صور موجودات كونى است و مانند نفس انسانى داراى سه مرتبه است : مرتبهء پيش از امتدادش و مرتبهء امتدادش و مرتبهء تعينش در مراتب موجودات ، و اينكه نفس رحمانى مطلق وجود است و همان « عماء » مىباشد . 12 در بيان نظر برخى از عرفا كه نفس رحمانى را حقيقت محمديه و وجود عام و وجود منبسط و خلق ساكن مىدانند . 13 در بيان اينكه : چون نقطه عين حقيقت « الفى » است ، « الف » نيز عين تعينات حروفى است 14 در بيان خليفه و انسان كامل الهى كه مظهريت دو اسم : الظاهر و الباطن را دارد كه باطنش شامل عقل كلى ، يعنى قلم اعلا و روح اعظم است ، و بيان انسان كبير و انسان صغير و تعريفاتى از نفس رحمانى و ام الكتاب و تجلى سارى و غيره . 13 در بيان اينكه چون حقيقت « الفى » هيولاى صورت حروف لفظى و خطى بوده و حقايق حروف ، تعينات نفسى آن در مراتب مخارج است ، هويت غيبى نيز هيولاى نفس رحمانى ، و نفس رحمانى هيولاى صور كلمات كونى ، و صور موجودات كونى تنوعات تجليات آن هويت غيبىاند . 14 در بيان دلالت لفظى و مطابقى و تضمنى و التزامى ، و بيان مواليد سه گانه و تجلى احدى ذاتى . 15 در بيان جلا و استجلا و مقام « او ادنى » و تجلى اول و دوم و مقام « قاب قوسين » و تعين اول و دوم و بيان قابل فيض منبسط ظهورى و تعريف « عماء » و فيض اقدس و تجليات ربانى ، و ملازم بودن ربوبيت با مربوبات نسبى ، و ظهور الوهيت به واسطهء ظاهر گرديدن مراتب - امكانى در بيان تفسير اسم « رب » و مراتب آن . 16